บทที่ 22 สุสาน

กาญจนาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน สภาพของเธอในตอนนี้ดูน่ารังเกียจอย่างยิ่ง

ชุดกระโปรงสีขาวทั้งสกปรกทั้งขาดชายกระโปรงยังเปื้อนเลือดอีกด้วย

ใบหน้าของเธอก็เปรอะเปื้อนฝุ่นตอนที่ถูกโยนลงมาเมื่อครู่

ผมยุ่งเหยิงปรกลงมาบังใบหน้า กาญจนายกมือขึ้นเสยผมไปไว้ด้านหลัง

เธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของวรพลอย่างไม่เกรงกลัว

วรพลขมวดค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ